Blog Despektawww.despekt.pl

Zuzia jechała na kolonie po raz drugi. Chciała jechać. Poprzednio bardzo jej się podobało. Przed wyjazdem mama ostrzegała: ”Tylko nie pisz, że mamy po ciebie przyjechać. To jest zbyt daleko”. I Zuzia obiecała. Stało się jednak inaczej. Nie polubiła dziewczyn, z którymi miała mieszkać w pokoju. Wydawało jej się, że się z niej wyśmiewają. Uważały się za mądrzejsze od niej. Tak przynajmniej myślała. Dlatego napisała do rodziców, żeby ją zabrali. Wychowawczyni zorientowała się, że coś jest nie tak. Rozmawiała z Zuzią i innymi dziewczynkami. Okazało się, że Zuzia nie miała racji. Później było już tylko coraz lepiej. Razem wymyślały piosenkę swojej grupy, robiły zawody w grze w klasy. Zuzia zajęła w nich drugie miejsce.

Całkiem dawno, ale nie tak bardzo. W sumie niezbyt daleko, ale też nie bardzo blisko, żył sobie chłopiec o imieniu Groszek. Groszek chodził do przedszkola, do średniaków, był wesoły, miał dużo szalonych pomysłów, lubił bawić się z innymi dziećmi, miał wielu przyjaciół. Miał też ulubionego wujka Waldka. Razem szaleli, chodzili na wyprawy do lasu. Wujek był fajny, bo rozumiał Groszka. Sam był jak mały chłopiec. Pewnego dnia okazało się, że rodzice chłopca, którzy są naukowcami, muszą wyjechać na rok za granicę. O opiekę nad synem poprosili wujka Waldka. Nie byli tym zachwyceni, ale nie mieli innego wyjścia. Według nich Waldek był nieodpowiedzialny, ale tylko z nim Groszek zgodził się zostać tak długo.

Kajtek uwielbiał zwierzęta. Odkąd pamiętał chciał mieć psa. Niestety ich mieszkanie było zbyt małe i rodzice nie zgadzali się na czworonoga. Opiekował się zatem innymi stworzeniami. Miał chomiki, świnki morskie, papugi, rybki, ale to nie było to samo. Ciągle marudził rodzicom, że chce psa. W końcu obiecali mu, że jak przeprowadzą się na większe mieszkanie, to pomyślą. I przeprowadzili się. Trzeba było jednak je wykończyć. Ciągle brakowało pieniędzy. Ponieważ Kajtek był już całkiem duży, jakoś pogodził się z myślą, że psa będzie miał dopiero, jak sam będzie zarabiał na jego utrzymanie. I pewnego dnia koleżanka na studiach szukała właścicieli dla piesków, które miały przyjść niebawem na świat. Oddawała je właściwie za darmo.

Co do stroju, Groszek miał również swoje preferencje. Najbardziej lubił strój pirata i Spidermana. Tak też ubrany chodził do przedszkola. Spać chodził późno, bo lubili razem z wujkiem oglądać filmy wieczorem. Nie oglądali tylko horrorów, bo po nich Groszek miał koszmary. Na początku było zabawnie. W przedszkolu i na podwórku dzieci zazdrościły Groszkowi swobody. Mijały dni i tygodnie. Wujek zauważył, że Groszek chodzi coraz bardziej smutny. Rano ma problem ze wstaniem do przedszkola i codziennie się z tego powodu spóźniają. Często narzekał, że boli go brzuszek i wcale nie chciał wstawać z łóżka. Pewnego dnia pani w przedszkolu wezwała wujka Waldka na rozmowę.

Obudził ją krzyk dziecka. Zerwała się na równe nogi i pobiegła do pokoju dziecinnego. Królik siedział na łóżku i płakał. Nie mógł się uspokoić mimo, że mówiła do niego. Jakby jej nie słyszał. Chyba spał. Musiała nim potrząsnąć. Zadziałało. W ogóle nie wiedział, o co chodzi. Nie pamiętał co mu się śniło. To utrudniało sprawę. Nie mogła zgadnąć, co go tak wystraszyło. Trwało to od kilku dni. Już starała się nie dostarczać mu negatywnych emocji przed snem. Starała się na niego nie krzyczeć. Ale to nie działało. Więc co? Może bajki? Ale co złego może być w bajkach? Nie pozwala mu oglądać bijatyk, japońskich i chińskich bajek. Królik najbardziej lubi bajkę o psie, który rozwiązuje zagadki z duchami.